https://www.youtube.com/watch?v=TTAU7lLDZYU

Μπούχτισα. Βαρέθηκα. Με κουράσατε. Θέλω αποχή. Πάλι τα ίδια λέτελέμε και θα. Κι αν φταίω δεν μπορώ να το νιώσω. Δε φταίω. Εγώ να ξεφύγω ήθελα αλλά μάταια. Ξανά. Εκεί. Μέχρι το δύο 0 δέκα 7. Εκεί. Πολλά τα νούμερα κι ανακατεύομαι. Έφυγα για δυο μέρες. Ψέμα. Ήθελα να μα λιποθύμησα. Το σώμα αρνείται να με σώσει. Ριζώνει στην πόλη. Ριζώνω στο πετρόχτιστο. Κι ήταν όμορφο πέρσυ θυμάμαι. Ψηλό. Ξάφνου κόντυνε. Και βάρυνε. Και αυτό το σπιράλ πολύ με ζαλίζει τα πρωινά και χάνω ισορροπία και κλαίω σα μωρό. Κάθε πρωί μου πέφτει το παγωτό μέσα από τα χέρια και κλαίω. Όλοι με ακούνε. Είμαι σίγουρη κι ας κοιτάνε αφηρημένα την νερατζιά. Κλαίνε κι αυτοί. Τους ακούω. Κι ας κοιτάω αόριστα προς τη μεριά του ήλιου. Ώρες ώρες τους λυπάμαι. Δεν τους θέλω. Καθόλου. Θέλω άλλους. Πιο φωτεινούς. Πιο καινούριους. Τους αγαπώ. Μα θέλω να τους αγαπώ έξω από το ίδρυμα. Μέσα στο ίδρυμα ο χώρος είναι μικροσκοπικός κι η καρδιά μου συρρικνώνεται. Εκεί δεν καταχωρούνται τα συναισθήματα; Στην καρδιά μου'χουνε πει. Έγινε ζημιά κι απλώς ελπίζω να είναι αναστρέψιμη.

Χρόνος //////////////////////////////////////////

Πολύτιμος. Πολλές οι τιμές που του δίνονται. Τιμές που δικαιούται. Τιμές που αθροίζονται και λογαριάζονται σε τιμήματα. Τιμήματα που πληρώνει κάθε υποτελής Του.

https://www.youtube.com/watch?v=Cr5ZaIrsCyA

Γκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβ_

Σα να μην πέρασε στιγμή από αυτή την εφηβική κατάσταση συναισθηματικού πανικού. Σα να μην υπήρξε ποτέ διάλειμμα, ποτέ αυτό το ξεκούραστο μισάωρο, αυτό το αποσυμφορητικό διάστημα μέχρι να βρεθώ ξανά πνιγμένη ως το λαιμό με χημικές ενώσεις ανάλογες του βουτανίου. Στριμωγμένες μέσα σε έναν ανθρωπόμορφο αναπτήρα που υπάρχει για να περιμένει. Μέχρι. Να εκτονώσει το περιεχόμενό του. Σε αέρια μορφή πια. Σε ασταθή μορφή. Την πιο ενδιαφέρουσα άλλωστε.

Ένα γλυκό επεισόδιο_ 
Μια γλυκιά εκδοχή των πραγμάτων_
Και πουφ. Ονειροπόληση ξανά. Απ' αυτή που κάνει την μοναξιά πιο έντονη. Πιο διαπεραστική.

|τα γνωστά|

Όταν βλέπω αυτό το φως ξέρω πως το βίβλιο μου θα ανοίξει στη σελίδα 83 και θα κλείσει στη σελίδα 225. Το ξέρω. Είναι συνέπεια αυτονόητη και πασιφανής και θα' μουν αφελής να την παραβλέψω. Όταν πέφτει σπαστικά ο αγκώνας μου από τον πάγκο της κουζίνας ξέρω πως θα χτυπήσει το τηλέφωνο σε 5 4 3 2 1 κι αγχώνομαι να αρχίσω εγκαίρως την αντίστροφη μέτρηση γιατί αλλιώς ποιο το νόημα της γνώσης αυτής. Όταν ούσα απροετοίμαστη δαγκώνω μαλακό παξιμάδι ξέρω πως μες στην ίδια μέρα θα φάω τουλάχιστον μισή πλάκα σοκολάτας. Όταν ακούω καινούριο τραγούδι γραμμένο σε ντο μείζονα ξέρω πως δε θα αναγνωρίσω το γεγονός και θα αναρωτηθώ μήπως. Όταν μπαίνω σε αεροπλάνο με το αριστερό πόδι ξέρω πως στη δίπλα θέση θα κάτσει ένας υπέροχος συνομιλητής. Όταν μπαίνω με το δεξί ξέρω πως θα διψάω ασυνήθιστα πολύ για τις επόμενες 3 μέρες. Όταν νιώθω τα μάγουλά μου να καίνε ξέρω πως εντός 4 ωρών θα παίξω επιτραπέζιο και θα χάσω παταγωδώς. Όταν χάνω σε επιτραπέζιο ξέρω πως θα κερδίσω στην αγάπη χαζέ. 

Με κυνηγά ο αριθμός..

Δυο χρόνια πριν την είχα γράψει την ματαιοφιλόδοξη δήλωσή μου και την είχα εγκαταλείψει στο πρόχειρο.

Μια μέρα θα χορεύω. Μόνο θα χορεύω. Μια μέρα θα ξυπνήσω με ένα ηχηρό χασμουρητό κι ένα επεκτατικό ξεδίπλωμα των αρθρώσεων και θα' ναι η μέρα που μόνο θα χορέψω. Μια μέρα θα χορεύω όπως εσύ τώρα και δε θα σε ζηλεύω. Εκείνη τη μέρα δε θα χορεύεις όπως εγώ και θα με ζηλεύεις. Αλισβερίσια ζηλευτά.

Εκ του ασφαλούς.

|ε|

Τι πιότερο ζητάμε;

Είμαι ο πιο άνθρωπος.
Κάνω τα πιο πράγματα.
Λέω τις πιο κουβέντες.
Σκέφτομαι με τον πιο τρόπο.

Chapter Two

Σου λείπει κάτι και δεν είσαι παράλογος.

Που να σταθεί χωρίς το πρώτο..

Ωστόσο εγώ το αναζητώ όπου μπορεί να υπάρξει αυτόνομο.

Πάνω στην αναζήτηση αυτή έγραψες με μολύβι 2B στο μαθητικό μου τετράδιο πως είμαι σα μωβ λουλούδι σε μπλε λιβάδι.

Δε μου'πες αλλά στοιχηματίζω πως έχω μόλις δύο πέταλα.

Μου δίνω δυο λεπτά να οργανωθώ.

Κάνω δυο στήλες στη σελίδα μου και πάνω τους στηρίζω την επικεφαλίδα:

Ιδεοκαταιγισμός του -δύο-.

Δίδυμα.

Διπολική διαταραχή.

Δύο χέρια.

Διττή φύση φωτός.

Διφασικό διάλυμα.

Πρόσημα (+ -)

Ζευγάρι ερωτικό.

Ζευγάρι χρωμοσωμάτων.

Κάστορας & Πολυδεύκτης.

2D κινούμενο σχέδιο.

Πιάνο & άρπα.

Διφωνικό.

2 Φεβρουαρίου.

Δύο ξένοι.

Δίκυκλο.

Δύο νέοι, 23 έως 24 ετών.

Μπόι δυο πήχες.

Η δεύτερη στήλη κενή. Υπάρχει απλώς για να εξυπηρετεί το φλέγον ζήτημα της δυαδικότητας. Τη μουτζωρώνω κιόλας για να ορίσω καλύτερα τον χώρο της.

Βλέπω ντουέτα παντού και τα παρατηρώ με θαυμασμό. Ό,τι πιο δύσκολο έχω επιχειρήσει στη ζωή μου. Όχι αλλά ναι. Δεν καταλαβαίνω. Ίσως δηλαδή. Αποκλείεται. Δεν είμαι απόλυτη βέβαια. Θα μπορούσε. Ό,τι πιο προκλητικό έχω επιχειρήσει στη ζωή μου. Και να που επιζητώ να εισβάλω ξανά και ξανά σε ένα νεοσχηματισθέν. Και να που το απροσδόκητο λειτουργεί. Και η λαβή μου στο λαιμό της είχε σαφή πρόθεση. Και η στήριξή μου στους πήχεις του έγινε με πλήρη συνείδηση. Και η επίθεσή της με βρήκε σε εξαιρετικά γειωμένη θέση άμυνας. Και το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σκέψη των δύο. Κι είναι απόλαυση αυτό. Είναι απόλαυση να σχετίζεσαι και να παιδεύεσαι μέσα στη σκέψη της σχέσης. Να ψάχνεις τρόπο να επικοινωνήσεις καλύτεραβαθύτεραουσιαστικότερα. Να μιλήσεις ταυτόχρονα με τον άλλον και να πείτε το ίδιο πράγμα. Να πείτε τα άκρως αντίθετα. Να χτίσετε ένταση. Να χτυπηθείτε. Να πονέσετε. Να κοκκινίσουν τα μάγουλα σας σαν από έρωτα. Να λαχανιάσετε δίχως σκοπό να παραδοθείτε. Να αισθανθείτε. 

Σήμερα έκλαψα διαφορετικά. Το θυμικό μου σύστημα σε μη διαχειρίσιμη κατάσταση. Πρωτόγνωρο. Ένιωσα. Νιώθεις;

Δυο λέξεις μόνο.

Δυο άνθρωποι.