Ό,τι ακούγεται

- Γεια σουυυ..

Ξαπλώνει ανακουφισμένη και σέρνει με ευκολία το πιάνο δίπλα της.

- [...]

- Καλά ήτανε..

Βουλιάζει σε δυο άσπρα παχιά μαξιλάρια και καρφώνει το βλέμμα της στο βασιλικό μάφιν απέναντι και ελαφρώς δεξιά της.

- Το πρωί  ξύπνησα τρεις φορές. Μία για τη νονά, μία για σένα και μία για μένα. Έφαγα καρπούζι με άγχος και προσήλωση μη τυχόν μου πέσει κουκούτσι στο πλακάκι και χαθεί έτσι άδοξα η υπόλοιπη μέρα μου. Και μετά ήρθαν οι μέλισσες. Όχι μαζί. Με διαφορά ενός τετάρτου. Ένα τέταρτο του κύκλου είναι 90 μοίρες. 90 μοιρών γωνία είναι ορθή. Ορθή ήταν και η απόφασή μου να μη φάω παγωτίνι τότε. Μοιάζω εγκρατής μπροστά στους άλλους. Το βράδυ που όλοι κοιμούνται είναι η σωστή στιγμή. Συζητήσαμε αρκετά. Οι σκέψεις μας φούσκες από αμφίβολης καθαρότητας σαπουνόνερο αιωρούνταν πάνω απ' τα κεφάλια μας. Τι μανία είχα και είχε με τις φούσκες. Κι όταν μία έσκασε στο στόμα μου πικραίνοντάς με μέχρι μορφασμού, έσκασε και η ιδέα.

- [...]

Ανοιγοκλείνει την ουρά του πιάνου με τον αντίχειρά της μόνο (!).

- Ιδέα να εκτρέψουμε κατσίκια. 

Μισώ. Το δήλωσα άλλωστε.

Θέλω[;] να λέω πιο σπάνια σ' αγαπώ. Δεν είναι ότι δε σ' αγαπώ. Μάλλον είναι ότι σ' αγαπώ αλλά φοβάμαι μη συνηθίσω να σ'αγαπώ όπως συνήθισα να λέω σ'αγαπώ. Κι εσένα αγαπώ. Εσένα κι αν αγαπώ. Προφανώς κι εσένα αγαπώ. Και σε σένα το λέω συχνά. Αν βλάπτει δεν ξέρω. Μπορεί γι' αυτό να έχω βγάλει τόσα σπυράκια. Οργανική αντίδραση. Του οργανισμού μου εννοώ. Όχι της χημείας. Πιθανότατα να' ναι κι αυτηνής βέβαια. Ένας νομικός θα έλυνε το πρόβλημα τώρα. 

Ημικρανία.

Ο ναυαγός με μάτιαξε. Είμαι σίγουρη ότι εκείνος ευθύνεται. Τρόμαξα λίγο με την όψη του. Μετά θυμήθηκα ότι είναι ιδιοκτήτης κρεοπωλείου και τρόμαξα περισσότερο. Μπούτσερ. Με γενειάδα. Μαύρη. Θεόρατος. Άγρια φυσιογνωμία. Άγριο βλέμμα. Αν ήταν και γαλανό, ο πονοκέφαλός μου θα' ταν αφόρητος υπολογίζω. Πάλι καλά. 

"Άγριο ζώο.." απάντησα με μικρό δισταγμό αλλά καλά καμουφλαρισμένο πίσω απ' την αυτοπεποίθηση που μου προσέδιδε η ηλικιακή μου υπεροχή. Όχι ο ναυαγός. Δεν είμαι για δαρβινική θεώρηση των πραγμάτων τώρα δα. "Η φώκια είναι άγριο ή ήμερο ζώο;" είχε προηγηθεί η ερώτηση της σοφής. Εντυπωσιασμένη απ' την ορθότητα της απάντησής μου, συνέχισε "..ξέρεις πως να την ημερεύεις;..". Αρνητικό το νεύμα μου παρ' ότι ενήλικη . "Παίρνεις μια σκούπα και χτενίζεις τα μουστάκια της!". Η ανακοίνωση της μικρής ήταν αποκάλυψη ακόμα και για την ίδια. Η ζωντάνια της υπερνικούσε το θανατικό του νεκροταφείου. Τι καλά που είχαμε βρεθεί εκεί. Τι καλά που δε στεναχωριόμουν. Τι καλά που είμαι καλά. Έστω για τώρα. 

http://www.youtube.com/watch?v=cMFWFhTFohk

Νιώθω λίγο σα να πενθώ..

Το νήμα δύο το κρατούσαμε. Ποιος το έκοψε δεν ξέρω.
Πρέπει να κάνω διανομή ρόλων. Τρεις οι Μοίρες, μία η Άτροπος, μα δύο εμείς. Βέβαια στο θίασο χωράνε κι άλλοι. Ω ναι. Για δες πως καλουπώνονται οι λέξεις στην πραγματικότητα που αποτυπώνουν. Θαύμα.

Θαυματίνη με αποκαλεί πότε πότε. Θέλω πίσω πολλά μα δε μου ανήκουν. Θολές εικόνες. Θαμπή είσαι πολύ. Θυμώνω μα πιο πολύ λυπάμαι. Θυμάμαι σκέψεις που μας χωρούσανε μαζί.
Καλά θκάω.

Είναι κι αυτή στο θίασο. Όχι τον δικό μου. Άλλον. Αλλουνού. Του τύπου. Του τύπου απ' το μπαρ. Κι είναι τόσο αντιπαθητική. Απορώ που το βλέπω μόνο εγώ. Απορώ που με απασχολεί τόσο. Δεν θέλω να τη συναναστρέφομαι. Τη νιώθω ύπουλη. Τη νιώθω κίβδηλη. Μπορεί να φταίει το ξέθωρο γαλάζιο. Κχχχχχχ. Σκόρδα πλεξούδες στα μαλλιά μου όταν σε βλέπω. Κοντή!

Σήμερα τρελάθηκα.

Μύρτα

Νεκρή. Πνεύμα είναι. Τη σκότωσε εκείνος. Ε όχι δα. Το ψέμα είναι αρκετό να σκοτώσει; Τρελή είναι. Δεν ήταν όμως. Τώρα είναι. Έγινε. Αυτός την τρέλανε. Μήπως απλώς την αποσυντόνισε; Την τρέλανε. Όσο ζούσε κι ανέπνεε ήταν καλά. Ισορροπημένη. Breathe in breathe out. Από τη μύτη μόνο και με ελαφρό μειδίαμα στα χείλη προς διεύρυνση της αναπνευστικής οδού. Ήξερε τι ήθελε. Τουλάχιστον στα τελευταία της το είχε βρει. Ήταν χαρούμενη. Αυτή κι ο έρωτάς της κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή κι ενίοτε τις Κυριακές. Σαφώς και δεν ήταν όλα ρόδινα. Ούτε τα έβλεπε έτσι. Ωστόσο ό,τι απείχε από τις αποχρώσεις του ροδί το αγνοούσε. Και ξάφνου ένα παφ.. Κούφιος ήχος. Ένας ήχος που την έκανε να απορεί.. "Τον άκουσα, δεν τον άκουσα; Κι αν τον άκουσα, ποιός πού πότε πώς;" Τίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι; Χμμ αυτό το μακρόσυρτο ιιιιιιιιιιιιιιιιιι.. Μόνο φαντάσου το σαν αποκαρδιωτικό καρδιογράφημα. Τρομερό.

Τίποτα. Τίποτα. Δε θέλω κάτι. Τί να θέλω.. Πνεύμα είμαι εγώ. Αερικό. Έχω και δυο φτερά στη μέση. Δεν είναι κεντραρισμένα στον κόκκυγα βέβαια. Φταίει που η μοδίστρα δεν έχει την αίσθηση της συμμετρίας. Σαν το Θεό κι αυτή, που έβαλε την ελιά της μύτης μου τρία χιλιοστά πιο αριστερά απ' ότι όριζε η αρχιτεκτονική του προσώπου μου.

Και τώρα το μπαλέτο τη ζητά εκδικητική και ανελέητη. Πνεύμα κακό. Να στέκεται στο κέντρο της σκηνής. Μόνη της. Να καλεί τα Γουίλις σε ανάλαφρους, δήθεν παραδεισένιους, παραπλανητικούς χορούς. Να δέχεται με αυταρέσκεια υποκλίσεις. Μόνη της. Κρίμα είναι.

Από καρδιά πήγε όπως και το περίμενε.. Από καρδιά ξέμεινε.

Fragile

Παλεύει να πείσει τον εαυτό της ότι είναι καλά. Δεν είσαι καλά ανόητη. Το αρνείται. Αν το παραδεχτεί, αυτό θα σημάνει αυτόματα έναν αγώνα αποκατάστασης της διάθεσής της. Και πώς να αγωνιστεί χωρίς σπαθί; Έστω χωρίς κάποιο αιχμηρό αντικείμενο.. Τα φοβάται όλα αυτά τα εν δυνάμει δολοφονικά κλαμπατσίμπαλα. Φοβάται εξίσου μην πληγώσει και μην πληγωθεί. 

Μια φανταστική ηρωίδα που τυχαίνει να της μοιάζει στην κόμη, χθες τα' βαλε με μια θεόρατη αρκούδα, πρώην ματαιόδοξο πρίγκιπα, νυν πνεύμα RIP.. Αυτή γιατί να μην μπορεί να τα βάλει με τη δική της αρκούδα;.. Σάμπως το θεριό είναι μεγαλύτερο ή πιο άγαρμπο; Δεν ξέρω. Δεν ξέρει. Ίσως δεν έχει τα ανάλογα κίνητρα. Η θαρραλέα ηρωίδα πάλεψε για μια αγάπη της.. αγνή συγγενική.. ενώ αυτή για τί να παλέψει; Η ίδια απειλείται. Οι ισορροπίες της κι όχι η χ αγάπη της.

Θαρρώ πως περιμένει να αντιμετωπίσει άλλος την αρκούδα της αντ΄αυτής. Κάποιος που να την αγαπάει.

Ευχή για όποιον την ξέχασε, να τη θυμηθεί..

Φτου ξελευθερία.

"Μέρες αδέσποτες σφυρίζουν στο μπαλκόνι μου... Μέρες αδέσποτες σφηνώθηκαν στην πόλη μου... Σημαδεύουνε το μέλλον, πετυχαίνουν το παρόν και με στρίμωξαν σε ατέλειωτο κρυφτό..."

Και να που τώρα,αδέσποτες μέρες με έχουν εξαναγκάσει σ'αυτό το παιδικό παιχνίδι...

Είναι το παιχνίδι που με προστάζει να ανακαλύψω την πιο έξυπνη κρυψώνα ενώ εκείνος,ανυποψίαστος ως είναι,μετρά 5 10 15 20 25 με σταθερό,αγχωτικό ρυθμό..
Άραγε θα σταματήσει σε κάποιον αριθμό;..

Εγώ μένω κρυμμένη,σε απόσταση ασφαλείας από αυτόν που με σφραγισμένα μάτια με αγνοεί..Περιμένω το τέλος του αριθμητικού του παραληρήματος..Περιμένω τη στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια του και θα σαρώσει την περιοχή με το βλέμμα του,ενώ το δικό μου βλέμμα,εξαρτημένο καθώς είναι απ'την εικόνα του,θα τον καταδιώκει..Περιμένω ένα λάθος βήμα του που θα τον απομακρύνει από την ευρηματική κρυψώνα μου και παράλληλα από εμένα..Και τότε θα έχει έρθει η στιγμή του αιφνιδιασμού..(..Αιφνιδιασμός για μένα..όχι για εκείνον..σίγουρα όχι για εκείνον..)"Φτου ξελευθερίαααααααααααα.."

Κι αν τελικά δεν καταφέρω να φτύσω με θράσος το σκλαβωτικό μου συναίσθημα;
Κι αν δεν μπορέσω να φωνάξω τη λυτρωτική αυτή φράση;..
Κι αν φυλακιστώ στην κρυψώνα μου;..

Σιχαμερή ατολμία.

Είμαι ελεύθερη.

Μπορώ να κατευθύνω τη ζωή μου, να ακολουθήσω όποια διαδρομή επιθυμώ.

Κι όμως, στέκομαι ακίνητη.
Φταίει που δεν έχω χάρτη.
Άραγε, τον έχασα;
Τον έδιωξα αφελώς;
Μήπως αυτονομήθηκε και δραπέτευσε απ'τα χέρια μου;

Πάντα ήμουν εξαρτημένη από έναν χάρτη..
Πάντα είχα οδηγό στην πορεία μου.
Ποτέ δεν άφηνα τη ζωή μου χωρίς επίβλεψη απ'το ανήσυχο και ανασφαλές βλέμμα μου.
Το τυχαίο ποτέ δεν το εμπιστεύτηκα.
Πώς να το εμπιστευτώ;
Είμαι πολύ δειλή για κάτι τέτοιο..

Χωρίς χάρτη νιώθω ζαλισμένη.
Το άγνωστο προσφέρει άπειρες επιλογές.
Ποιά να διαλέξω;
Να διαλέξω;
Ίσως προτιμώ το βάλτο μου..
Μέγαλη σκοτούρα να αναζητάς το στόχο σου.
Είναι πάντα θαμπός.
Εγώ έτσι τον βλέπω.
Εγώ έτσι έχω επιλέξει να τον βλέπω..
Είμαι δειλή.