Με κυνηγά ο αριθμός..

Δυο χρόνια πριν την είχα γράψει την ματαιοφιλόδοξη δήλωσή μου και την είχα εγκαταλείψει στο πρόχειρο.

Μια μέρα θα χορεύω. Μόνο θα χορεύω. Μια μέρα θα ξυπνήσω με ένα ηχηρό χασμουρητό κι ένα επεκτατικό ξεδίπλωμα των αρθρώσεων και θα' ναι η μέρα που μόνο θα χορέψω. Μια μέρα θα χορεύω όπως εσύ τώρα και δε θα σε ζηλεύω. Εκείνη τη μέρα δε θα χορεύεις όπως εγώ και θα με ζηλεύεις. Αλισβερίσια ζηλευτά.

Εκ του ασφαλούς.

|ε|

Τι πιότερο ζητάμε;

Είμαι ο πιο άνθρωπος.
Κάνω τα πιο πράγματα.
Λέω τις πιο κουβέντες.
Σκέφτομαι με τον πιο τρόπο.

Chapter Two

Σου λείπει κάτι και δεν είσαι παράλογος.

Που να σταθεί χωρίς το πρώτο..

Ωστόσο εγώ το αναζητώ όπου μπορεί να υπάρξει αυτόνομο.

Πάνω στην αναζήτηση αυτή έγραψες με μολύβι 2B στο μαθητικό μου τετράδιο πως είμαι σα μωβ λουλούδι σε μπλε λιβάδι.

Δε μου'πες αλλά στοιχηματίζω πως έχω μόλις δύο πέταλα.

Μου δίνω δυο λεπτά να οργανωθώ.

Κάνω δυο στήλες στη σελίδα μου και πάνω τους στηρίζω την επικεφαλίδα:

Ιδεοκαταιγισμός του -δύο-.

Δίδυμα.

Διπολική διαταραχή.

Δύο χέρια.

Διττή φύση φωτός.

Διφασικό διάλυμα.

Πρόσημα (+ -)

Ζευγάρι ερωτικό.

Ζευγάρι χρωμοσωμάτων.

Κάστορας & Πολυδεύκτης.

2D κινούμενο σχέδιο.

Πιάνο & άρπα.

Διφωνικό.

2 Φεβρουαρίου.

Δύο ξένοι.

Δίκυκλο.

Δύο νέοι, 23 έως 24 ετών.

Μπόι δυο πήχες.

Η δεύτερη στήλη κενή. Υπάρχει απλώς για να εξυπηρετεί το φλέγον ζήτημα της δυαδικότητας. Τη μουτζωρώνω κιόλας για να ορίσω καλύτερα τον χώρο της.

Βλέπω ντουέτα παντού και τα παρατηρώ με θαυμασμό. Ό,τι πιο δύσκολο έχω επιχειρήσει στη ζωή μου. Όχι αλλά ναι. Δεν καταλαβαίνω. Ίσως δηλαδή. Αποκλείεται. Δεν είμαι απόλυτη βέβαια. Θα μπορούσε. Ό,τι πιο προκλητικό έχω επιχειρήσει στη ζωή μου. Και να που επιζητώ να εισβάλω ξανά και ξανά σε ένα νεοσχηματισθέν. Και να που το απροσδόκητο λειτουργεί. Και η λαβή μου στο λαιμό της είχε σαφή πρόθεση. Και η στήριξή μου στους πήχεις του έγινε με πλήρη συνείδηση. Και η επίθεσή της με βρήκε σε εξαιρετικά γειωμένη θέση άμυνας. Και το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σκέψη των δύο. Κι είναι απόλαυση αυτό. Είναι απόλαυση να σχετίζεσαι και να παιδεύεσαι μέσα στη σκέψη της σχέσης. Να ψάχνεις τρόπο να επικοινωνήσεις καλύτεραβαθύτεραουσιαστικότερα. Να μιλήσεις ταυτόχρονα με τον άλλον και να πείτε το ίδιο πράγμα. Να πείτε τα άκρως αντίθετα. Να χτίσετε ένταση. Να χτυπηθείτε. Να πονέσετε. Να κοκκινίσουν τα μάγουλα σας σαν από έρωτα. Να λαχανιάσετε δίχως σκοπό να παραδοθείτε. Να αισθανθείτε. 

Σήμερα έκλαψα διαφορετικά. Το θυμικό μου σύστημα σε μη διαχειρίσιμη κατάσταση. Πρωτόγνωρο. Ένιωσα. Νιώθεις;

Δυο λέξεις μόνο.

Δυο άνθρωποι.

Μόνο μια πρόταση.

Έρχεται αυτός ο καταραμένος ο καιρός που όλο το βάρος της πόλης σε καταπλακώνει κι είναι τότε που νιώθεις να πιέζεσαι τόσο όσο χρειάζεται για να φυτευτείς στο χώμα, να απορροφηθείς από τα έγκατα της γης, να κάνεις μια χειραψία γνωριμίας με τα ελουχίμ, να κάνεις ένα νεύμα αποχαιρετισμού προς τα ελουχίμ, να τρυπήσεις ως άλλος μετροπόντικας τα νέα στρώματα γης που θα συναντήσεις και να ανθίσεις στο αντιδιαμετρικά απέναντι απ' όπου ξεκίνησες χώμα. 

Πεθύμησα μια γρανίτα φράουλα.

Γιατί δε λες αυτό που θέλω να ακούσω; Γιατί δεν ξέρεις τι θέλω να ακούσω; Ακόμα κι αν εγώ δεν ξέρω τι θέλω, εσύ πρέπει να ξέρεις τι θέλω. Γιατί αν εσύ δε βρεις τι θέλω, μπορεί να πάψω να το θέλω. Και μετά θα' ναι ακόμα πιο δύσκολο να βρεις αυτό το νέο που θα θελήσω. Μπορεί τότε να μη θέλω καν να το βρεις. Μπορεί τότε να μη θέλω τίποτα. 

Είναι μια ώρα ώρα..

Ώρες ώρες νιώθω μικρή και λίγη. Ανάξια των προσδοκιών σας μου. Ώρες ώρες χάνω την ψυχραιμία μου και μιλώ άσχημα. Δίκαια μεν, άσχημα δε. Ώρες ώρες ζαλίζομαι και παραπαίω. Σωματικά, ψυχικά, ηθικά, ιστορικά και μυθιστορηματικά. Ώρες ώρες τρώω πολύ και παλεύω να αναιρέσω το γεγονός. Μα επίμονα ανενεργό το αντανακλαστικό του εμετού.

Θα στο κάνω εικόνα.

Βρέχει ή ίσως τα μάτια μου κάνουν γραμμές στο κάδρο επειδή τα είχα ώρα πατικωμένα σε μαξιλάρι φλοράλ. Σε πρώτο πλάνο η βεράντα. Λευκό πλακάκι, κίτρινη σιδεριά, απλωμένο πράσινο φυτό με λευκά στοιχεία. Γιασεμί. Εγώ κάθομαι πίσω απ' το πλάνο, τρίποδο δίποδο μιας κάμερας με καστανή κόρη και μακριές βλεφαρίδες. Σε δεύτερο πλάνο το κυλικείο. Αυτός, ο άλλος, εκείνη, εκείνος, αυτή, η άλλη. Πιθανώς κι ακόμα περισσότεροι. Ώπ. Κι εσύ εδώ; Μου έλειψες. Τι καλά που ήρθες. Τι θλιβερό που χάθηκες. Τι ενοχλητικό που μάλλον φταίμε αμφότερες. Τι παράδοξο που δε μετανιώνω για τίποτα. Φωτογραφίζω ένα χαμόγελο και το κρατώ ως μοναδική ανάμνηση. Γιατί δε μου αρκεί η φωτογραφία σου; Γιατί επιμένεις να με στεναχωρείς; Καλέ καλέ πονάω. Κι έχω μια φαγούρα. Να εδώ στο λαιμό. Εκεί που αν ήμουν άντρας θα είχα εμφανώς το καρύδι μου να εκκρίνει Τ3 και Τ4.

Μα λείπετε πολλοί. Λείπετε συντονισμένα. Μια έλλειψη καθολική. Μια έλλειψη που με κατασπαράζει. Κάτι σαν έλκος κατάκλισης. Πληγή επιδερμική που όσο δεν επουλώνεται, περνά σε κατώτερα στρώματα. Καταστροφή του δέρματος. Καταστροφή του υποδόριου λίπους. Απονεύρωση μυών. Διάβρωση οστών και αρθρώσεων. Πούν' οι αρθώσεις μου; 

Μαλάκωσα και χύνομαι στο πάτωμα. Η κοιλιά μου γεμάτη σκουπίδια. Το μυαλό μου γεμάτο πανικό. Το βλέμμα μου άδειο.

Τελευταίο πλάνο μόνο φως.