Για του λόγου το κυματοειδές _

Χάνω κίνηση και βρίσκω λόγο _ γραπτό προφορικό ποιητικό ξύλινο ιδιωματικό κωδικό θεατρικό πομπώδη ταπεινό ακατέργαστο ασυνάρτητο νοηματοδοτημένο.

Χάνω ιδιότητες και βρίσκω λόγους _ πρωινούς απογευματινούς μεταμεσονύχτιας αποπλάνησης ζωτικούς ύπαρξης αναζήτησης προσμονής ελπίδας ρεμβασμού απόλαυσης.

με χάνω μέσα από καταστάσεις και με βρίσκω μέσα από ανθρώπους

Αντάλλαξα δυο όμορφους λόγους χτες. Με ένα στρογγυλεμένο Βήτα κι ένα ευθυτενές Σίγμα. Λόγοι καθαροί κι οι δυο, μου υπέδειξαν λόγους φανερούς να είμαι να νιώθω να αγαπώ. Κι αν προβαίνω σε δύσπεπτους ρομαντισμούς, έχω τους λόγους μου. Λογίσου με τη λογική σου εσύ κι άσε με εμένα να βρίσκω χαρά στο παραπέρα.

αν αγαπώ κάτι στα σίγουρα _ αυτό είναι το χαμόγελο

Είναι στιγμές που δυσκολεύομαι να αναπνεύσω. Και τώρα δα δυσκολεύτηκα να πάρω τέσσερις ανάσες στη σειρά. 
Πήρα μία. Στάθηκα. 
Δεύτερη. Κοίταξα τριγύρω ψάχνοντας ερέθισμα να με πετάξει έξω από τη στριμωγμένη μου κατάσταση. 
Τρίτη. Έκανα βήμα βήμα βήμα βήμα βήμα, με εναλλαγή ποδιών για να μην τραβήξω τα βλέμματα.
Τέταρτη κι ένιωσα καλά.

Με βάσταξε εκείνος. Η θύμισή του με προστατεύει συστηματικά. Όποτε νιώθω άβολα τραβάει τη σκέψη μου από τα μαλλιά και τη σβουρίζει στον πιο όμορφο αέρα. Στου αιόλου το βασίλειο η σκέψη μου και τα μαλλιά της.

Μου κουνά τα ζάρια και ζητά παρτίδα. Ντρίγκι ντρίγκι ντραν. Τα ζάρια ηχούν σα μπουζουκάκι. Θα παίξω μια και δυο παρτίδες. Θα ηχήσουν δυο και τρεις σκοποί. Πάντα αριθμοί στο νου μου, στα λόγια μου και στα γραπτά μου. 
Σα να τον ακούω να μασά οδοντογλυφίδα. Σα να τον βλέπω να σπρώχνει άτσαλα το τραπεζομάντηλο για να ακουμπήσει το τάβλι σε έδαφος πρόσφορο και να αρχινήσει το παιχνίδι. Και βέβαια χάνω. Η μεγαλύτερη ήττα της ζωής μου το τάβλι. Εκεί που το σύστημά μου, η τακτική μου, τα κουτάκια μου δεν αποδίδουν. Εκεί που η ξέγνοιαστη οδοντογλυφίδα με το λευκό φανελάκι και τον λεκέ από ένα καταπράσινο λιπαρό αμπελοφάσουλο νικάνε _ δικαιωματικά _ επειδή χαμογελούν.
Ένα χαμόγελο ο παππούς μου κι ό,τι έφερε πάνω του. 

Ένα χαμόγελο κι αυτός. Αυτός που κάθε μέρα με συστήνει στον εαυτό μου. Αυτός που με νικά σε παιχνίδι καρτών και παρ' όλ' αυτά τον συγχωρώ.
  
Οι δυο τους δε γνωρίστηκαν μα _ χαμόγελο με χαμόγελο αν μη τι άλλο θα έρχονταν ισοπαλία.

Η καλύτερη θα νικήσει_

Είχα μια ιδέα.
Είχα και δεύτερη.
Και μία τρίτη.
Τις έβαλα κάτω πλάι πλάι και τις κοίταξα. Τις ξανακοίταξα. Τόσες φορές που κατέληξα στον Παρατατικό.
Τις κοίταΖα.
Είχαν ακριβώς το ίδιο μέγεθος. Ταίριαζαν απόλυτα στις διαστάσεις τους, έτσι που αν ακουμπούσα τη μία πάνω στην άλλη, τίποτα περιττό δε θα εξείχε και η μάζα τους θα έφτιαχνε μια νέα παχιά ιδέα. Την τέταρτη. Τη συνιστώσα των ιδεών. Την ΥπερΙδέα. Κι αν εσένα σε πείθει σαν καλή, εγώ την απορρίπτω. Θέλω τις ιδέες μου απλές και καθαρές. Ο συγκερασμός τους μοιάζει με ένα θολό προϊόν μιας αποδυναμωμένης πρώτης ύλης. Μπερδεύει τις λεπτές μου ιδέες. Μπερδεύει εμένα.
Άπλωσα τις τρεις ιδέες μου ξανά στο πάτωμα. Αυτή τη φορά με μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους όσο δύο κουβερτούρες για να αποφύγω την όποια πιθανή αλληλοεπικάλυψή τους. Κι έψαξα το δυνατό σημείο της καθεμίας.

_Η πρώτη ιδέα είχε ωραία φωνή. Ραδιοφωνική. Αφηγούταν ιστορίες καθώς ανεβοκατέβαινε επίπεδα. Που και που μουρμούριζε κι ένα σκοπό αυτοσχέδιο.

_Η δεύτερη ιδέα μπορούσε να πετάει. Μπορούσε να τσαλακώνεται και να γίνεται ξανά κολαριστή, με τέτοιο τρόπο ώστε να παίρνει την απαραίτητη ώθηση και να πετά. Είχε και μαλακή υφή. Ιδανική για κρυολόγημα.

_Η τρίτη ιδέα ήταν πράσινη. Μόνο όταν ήθελε βέβαια. Την υπόλοιπη ώρα ήταν άχρωμη. Μα σα γινόταν πράσινη ήταν μια οπτασία. Κι είχε αυτή τη δύσκαμπτη κίνηση που αρμόζει σε μια σωστή μαριονέτα.

Είχα τρεις ιδέες. Ακόμα τις έχω δηλαδή. Απλώς να, είναι που η λέξη ιδέα αναφέρεται στη στιγμή της σύλληψής της. Όσο απομακρυνόμαστε από το σημείο μηδέν, τόσο η ιδέα αλλάζει υπόσταση. Χάνει λίγη απ' την αφηρημάδα της και κερδίζει λίγη πραγματικότητα.
Περιμένω να δω ποια ιδέα μου θα πραγματοποιηθεί.

Ένα τέταρτο βανίλιας ξέμεινε_

_και το έφαγες.

Με χρώμα μωβ μελιτζανί // το μελιτζανί της βανίλιας // μελιτζάνα και βανίλια το ίδιο χρώμα // όταν η φύση βαριέται τη δημιουργία και ανατρέχει στην παλιά της χρωματική παλέτα // σαφώς και προηγήθηκε η μελιτζάνα της βανίλιας ειδάλλως το χρώμα αναφοράς θα ήταν το μωβ το βανιλί // Μωβ μωβ μωΒ // μπλε και κόκκινο δίνουν μωβ.

Ένα τέταρτο βανίλιας ξέμεινε και το έφαγες. Έτσι απλά. Έτσι απλά χάθηκε το μωβ στολίδι του πάγκου. Αυτή ήταν η μοίρα του. Αυτή είναι η μοίρα και όλων των ομοειδών του. Μα είναι ακόμα τρία που καλά κρατούν. Τα φυλάω τα στολίδια μου στο ψυγείο.

https://www.youtube.com/watch?v=TTAU7lLDZYU

Μπούχτισα. Βαρέθηκα. Με κουράσατε. Θέλω αποχή. Πάλι τα ίδια λέτελέμε και θα. Κι αν φταίω δεν μπορώ να το νιώσω. Δε φταίω. Εγώ να ξεφύγω ήθελα αλλά μάταια. Ξανά. Εκεί. Μέχρι το δύο 0 δέκα 7. Εκεί. Πολλά τα νούμερα κι ανακατεύομαι. Έφυγα για δυο μέρες. Ψέμα. Ήθελα να μα λιποθύμησα. Το σώμα αρνείται να με σώσει. Ριζώνει στην πόλη. Ριζώνω στο πετρόχτιστο. Κι ήταν όμορφο πέρσυ θυμάμαι. Ψηλό. Ξάφνου κόντυνε. Και βάρυνε. Και αυτό το σπιράλ πολύ με ζαλίζει τα πρωινά και χάνω ισορροπία και κλαίω σα μωρό. Κάθε πρωί μου πέφτει το παγωτό μέσα από τα χέρια και κλαίω. Όλοι με ακούνε. Είμαι σίγουρη κι ας κοιτάνε αφηρημένα την νερατζιά. Κλαίνε κι αυτοί. Τους ακούω. Κι ας κοιτάω αόριστα προς τη μεριά του ήλιου. Ώρες ώρες τους λυπάμαι. Δεν τους θέλω. Καθόλου. Θέλω άλλους. Πιο φωτεινούς. Πιο καινούριους. Τους αγαπώ. Μα θέλω να τους αγαπώ έξω από το ίδρυμα. Μέσα στο ίδρυμα ο χώρος είναι μικροσκοπικός κι η καρδιά μου συρρικνώνεται. Εκεί δεν καταχωρούνται τα συναισθήματα; Στην καρδιά μου'χουνε πει. Έγινε ζημιά κι απλώς ελπίζω να είναι αναστρέψιμη.

Χρόνος //////////////////////////////////////////

Πολύτιμος. Πολλές οι τιμές που του δίνονται. Τιμές που δικαιούται. Τιμές που αθροίζονται και λογαριάζονται σε τιμήματα. Τιμήματα που πληρώνει κάθε υποτελής Του.

https://www.youtube.com/watch?v=Cr5ZaIrsCyA

Γκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβενγκιβ_

Σα να μην πέρασε στιγμή από αυτή την εφηβική κατάσταση συναισθηματικού πανικού. Σα να μην υπήρξε ποτέ διάλειμμα, ποτέ αυτό το ξεκούραστο μισάωρο, αυτό το αποσυμφορητικό διάστημα μέχρι να βρεθώ ξανά πνιγμένη ως το λαιμό με χημικές ενώσεις ανάλογες του βουτανίου. Στριμωγμένες μέσα σε έναν ανθρωπόμορφο αναπτήρα που υπάρχει για να περιμένει. Μέχρι. Να εκτονώσει το περιεχόμενό του. Σε αέρια μορφή πια. Σε ασταθή μορφή. Την πιο ενδιαφέρουσα άλλωστε.

Ένα γλυκό επεισόδιο_ 
Μια γλυκιά εκδοχή των πραγμάτων_
Και πουφ. Ονειροπόληση ξανά. Απ' αυτή που κάνει την μοναξιά πιο έντονη. Πιο διαπεραστική.

|τα γνωστά|

Όταν βλέπω αυτό το φως ξέρω πως το βίβλιο μου θα ανοίξει στη σελίδα 83 και θα κλείσει στη σελίδα 225. Το ξέρω. Είναι συνέπεια αυτονόητη και πασιφανής και θα' μουν αφελής να την παραβλέψω. Όταν πέφτει σπαστικά ο αγκώνας μου από τον πάγκο της κουζίνας ξέρω πως θα χτυπήσει το τηλέφωνο σε 5 4 3 2 1 κι αγχώνομαι να αρχίσω εγκαίρως την αντίστροφη μέτρηση γιατί αλλιώς ποιο το νόημα της γνώσης αυτής. Όταν ούσα απροετοίμαστη δαγκώνω μαλακό παξιμάδι ξέρω πως μες στην ίδια μέρα θα φάω τουλάχιστον μισή πλάκα σοκολάτας. Όταν ακούω καινούριο τραγούδι γραμμένο σε ντο μείζονα ξέρω πως δε θα αναγνωρίσω το γεγονός και θα αναρωτηθώ μήπως. Όταν μπαίνω σε αεροπλάνο με το αριστερό πόδι ξέρω πως στη δίπλα θέση θα κάτσει ένας υπέροχος συνομιλητής. Όταν μπαίνω με το δεξί ξέρω πως θα διψάω ασυνήθιστα πολύ για τις επόμενες 3 μέρες. Όταν νιώθω τα μάγουλά μου να καίνε ξέρω πως εντός 4 ωρών θα παίξω επιτραπέζιο και θα χάσω παταγωδώς. Όταν χάνω σε επιτραπέζιο ξέρω πως θα κερδίσω στην αγάπη χαζέ. 

Με κυνηγά ο αριθμός..

Δυο χρόνια πριν την είχα γράψει την ματαιοφιλόδοξη δήλωσή μου και την είχα εγκαταλείψει στο πρόχειρο.

Μια μέρα θα χορεύω. Μόνο θα χορεύω. Μια μέρα θα ξυπνήσω με ένα ηχηρό χασμουρητό κι ένα επεκτατικό ξεδίπλωμα των αρθρώσεων και θα' ναι η μέρα που μόνο θα χορέψω. Μια μέρα θα χορεύω όπως εσύ τώρα και δε θα σε ζηλεύω. Εκείνη τη μέρα δε θα χορεύεις όπως εγώ και θα με ζηλεύεις. Αλισβερίσια ζηλευτά.

Εκ του ασφαλούς.

|ε|

Τι πιότερο ζητάμε;

Είμαι ο πιο άνθρωπος.
Κάνω τα πιο πράγματα.
Λέω τις πιο κουβέντες.
Σκέφτομαι με τον πιο τρόπο.

Chapter Two

Σου λείπει κάτι και δεν είσαι παράλογος.

Που να σταθεί χωρίς το πρώτο..

Ωστόσο εγώ το αναζητώ όπου μπορεί να υπάρξει αυτόνομο.

Πάνω στην αναζήτηση αυτή έγραψες με μολύβι 2B στο μαθητικό μου τετράδιο πως είμαι σα μωβ λουλούδι σε μπλε λιβάδι.

Δε μου'πες αλλά στοιχηματίζω πως έχω μόλις δύο πέταλα.

Μου δίνω δυο λεπτά να οργανωθώ.

Κάνω δυο στήλες στη σελίδα μου και πάνω τους στηρίζω την επικεφαλίδα:

Ιδεοκαταιγισμός του -δύο-.

Δίδυμα.

Διπολική διαταραχή.

Δύο χέρια.

Διττή φύση φωτός.

Διφασικό διάλυμα.

Πρόσημα (+ -)

Ζευγάρι ερωτικό.

Ζευγάρι χρωμοσωμάτων.

Κάστορας & Πολυδεύκτης.

2D κινούμενο σχέδιο.

Πιάνο & άρπα.

Διφωνικό.

2 Φεβρουαρίου.

Δύο ξένοι.

Δίκυκλο.

Δύο νέοι, 23 έως 24 ετών.

Μπόι δυο πήχες.

Η δεύτερη στήλη κενή. Υπάρχει απλώς για να εξυπηρετεί το φλέγον ζήτημα της δυαδικότητας. Τη μουτζωρώνω κιόλας για να ορίσω καλύτερα τον χώρο της.

Βλέπω ντουέτα παντού και τα παρατηρώ με θαυμασμό. Ό,τι πιο δύσκολο έχω επιχειρήσει στη ζωή μου. Όχι αλλά ναι. Δεν καταλαβαίνω. Ίσως δηλαδή. Αποκλείεται. Δεν είμαι απόλυτη βέβαια. Θα μπορούσε. Ό,τι πιο προκλητικό έχω επιχειρήσει στη ζωή μου. Και να που επιζητώ να εισβάλω ξανά και ξανά σε ένα νεοσχηματισθέν. Και να που το απροσδόκητο λειτουργεί. Και η λαβή μου στο λαιμό της είχε σαφή πρόθεση. Και η στήριξή μου στους πήχεις του έγινε με πλήρη συνείδηση. Και η επίθεσή της με βρήκε σε εξαιρετικά γειωμένη θέση άμυνας. Και το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σκέψη των δύο. Κι είναι απόλαυση αυτό. Είναι απόλαυση να σχετίζεσαι και να παιδεύεσαι μέσα στη σκέψη της σχέσης. Να ψάχνεις τρόπο να επικοινωνήσεις καλύτεραβαθύτεραουσιαστικότερα. Να μιλήσεις ταυτόχρονα με τον άλλον και να πείτε το ίδιο πράγμα. Να πείτε τα άκρως αντίθετα. Να χτίσετε ένταση. Να χτυπηθείτε. Να πονέσετε. Να κοκκινίσουν τα μάγουλα σας σαν από έρωτα. Να λαχανιάσετε δίχως σκοπό να παραδοθείτε. Να αισθανθείτε. 

Σήμερα έκλαψα διαφορετικά. Το θυμικό μου σύστημα σε μη διαχειρίσιμη κατάσταση. Πρωτόγνωρο. Ένιωσα. Νιώθεις;

Δυο λέξεις μόνο.

Δυο άνθρωποι.

Μόνο μια πρόταση.

Έρχεται αυτός ο καταραμένος ο καιρός που όλο το βάρος της πόλης σε καταπλακώνει κι είναι τότε που νιώθεις να πιέζεσαι τόσο όσο χρειάζεται για να φυτευτείς στο χώμα, να απορροφηθείς από τα έγκατα της γης, να κάνεις μια χειραψία γνωριμίας με τα ελουχίμ, να κάνεις ένα νεύμα αποχαιρετισμού προς τα ελουχίμ, να τρυπήσεις ως άλλος μετροπόντικας τα νέα στρώματα γης που θα συναντήσεις και να ανθίσεις στο αντιδιαμετρικά απέναντι απ' όπου ξεκίνησες χώμα. 

Πεθύμησα μια γρανίτα φράουλα.

Γιατί δε λες αυτό που θέλω να ακούσω; Γιατί δεν ξέρεις τι θέλω να ακούσω; Ακόμα κι αν εγώ δεν ξέρω τι θέλω, εσύ πρέπει να ξέρεις τι θέλω. Γιατί αν εσύ δε βρεις τι θέλω, μπορεί να πάψω να το θέλω. Και μετά θα' ναι ακόμα πιο δύσκολο να βρεις αυτό το νέο που θα θελήσω. Μπορεί τότε να μη θέλω καν να το βρεις. Μπορεί τότε να μη θέλω τίποτα. 

Είναι μια ώρα ώρα..

Ώρες ώρες νιώθω μικρή και λίγη. Ανάξια των προσδοκιών σας μου. Ώρες ώρες χάνω την ψυχραιμία μου και μιλώ άσχημα. Δίκαια μεν, άσχημα δε. Ώρες ώρες ζαλίζομαι και παραπαίω. Σωματικά, ψυχικά, ηθικά, ιστορικά και μυθιστορηματικά. Ώρες ώρες τρώω πολύ και παλεύω να αναιρέσω το γεγονός. Μα επίμονα ανενεργό το αντανακλαστικό του εμετού.

Θα στο κάνω εικόνα.

Βρέχει ή ίσως τα μάτια μου κάνουν γραμμές στο κάδρο επειδή τα είχα ώρα πατικωμένα σε μαξιλάρι φλοράλ. Σε πρώτο πλάνο η βεράντα. Λευκό πλακάκι, κίτρινη σιδεριά, απλωμένο πράσινο φυτό με λευκά στοιχεία. Γιασεμί. Εγώ κάθομαι πίσω απ' το πλάνο, τρίποδο δίποδο μιας κάμερας με καστανή κόρη και μακριές βλεφαρίδες. Σε δεύτερο πλάνο το κυλικείο. Αυτός, ο άλλος, εκείνη, εκείνος, αυτή, η άλλη. Πιθανώς κι ακόμα περισσότεροι. Ώπ. Κι εσύ εδώ; Μου έλειψες. Τι καλά που ήρθες. Τι θλιβερό που χάθηκες. Τι ενοχλητικό που μάλλον φταίμε αμφότερες. Τι παράδοξο που δε μετανιώνω για τίποτα. Φωτογραφίζω ένα χαμόγελο και το κρατώ ως μοναδική ανάμνηση. Γιατί δε μου αρκεί η φωτογραφία σου; Γιατί επιμένεις να με στεναχωρείς; Καλέ καλέ πονάω. Κι έχω μια φαγούρα. Να εδώ στο λαιμό. Εκεί που αν ήμουν άντρας θα είχα εμφανώς το καρύδι μου να εκκρίνει Τ3 και Τ4.

Μα λείπετε πολλοί. Λείπετε συντονισμένα. Μια έλλειψη καθολική. Μια έλλειψη που με κατασπαράζει. Κάτι σαν έλκος κατάκλισης. Πληγή επιδερμική που όσο δεν επουλώνεται, περνά σε κατώτερα στρώματα. Καταστροφή του δέρματος. Καταστροφή του υποδόριου λίπους. Απονεύρωση μυών. Διάβρωση οστών και αρθρώσεων. Πούν' οι αρθώσεις μου; 

Μαλάκωσα και χύνομαι στο πάτωμα. Η κοιλιά μου γεμάτη σκουπίδια. Το μυαλό μου γεμάτο πανικό. Το βλέμμα μου άδειο.

Τελευταίο πλάνο μόνο φως.

Να ξανανιώσω ελεύθερη.

Χάνω την ακεραιότητά μου. Σπάει η προσοχή μου. Σπάω εγώ. Δεν το νιώθω. Το βλέπω. Βλέπω τα κομμάτια μου όταν πια έχουν φτάσει σε αδιάβατη απόσταση από μένα κι είναι αργά για να τ'αρπάξω και να τα σύρω πίσω. Μόνο μένω τρύπια. Κουφάλες σε ένα σώμα που φαρδαίνει. Σαν αποκοπούν τα μάτια μου θα πάψω να παρατηρώ. Τότε θα αναγκαστώ να νιώσω. Ή και όχι. Μπορεί τότε να χορέψω. Δε μετέχω πουθενά. Λάθος νομίζετε. Δεν έχω την ψυχραιμία για να το κάνω. Προσποιούμαι. Ψέμα. Δεν προσποιούμαι. Απλώς δε συμβαίνει. Επειδή δεν είμαι εγώ. Να' το - τώρα το βρήκα. Η σουρωτή φιγούρα μου μετέχει. Εγώ δε μετέχω γιατί δεν ξέρω που κατοικώ. Θα διέφυγα απ' τις οπές φαίνεται. Κι όπου κι αν είμαι, ασθμαίνω. Ασθμαίνω σε κάθε εναλλαγή ενέργειας, σε κάθε στήριξη, σε κάθε pas de chat. Πιστή σε ένα πρόγραμμα που με λαχανιάζει. Εξαρτημένη από το πρόγραμμα που με λαχανιάζει. Εξαρτημένη από τους στόχους μου. Εξαρτημένη από τον έλεγχο των καταστάσεων. Εξαρτημένη από την προσοχή σας. Εξαρτημένη από την ανελευθερία μου. Κάποτε ήμουν ήρεμη και ανεξάρτητη. Δεν είναι ιδέα μου. Βάζω στοίχημα πως ήμουν..

http://www.youtube.com/watch?v=yuTMWgOduFM

Τα θέλω όλα δικά μου. Όλα. Ολόδικά μου. Κι ώσπου να τ' αποκτήσω, θα' μαι όλη δική τους. Όλη. Ολόδική τους.

Ίκαρος & Ίρινα

Θα ανέβω πάνω σε ένα μαύρο άλογο με μακριά ασημιά χαίτη και κάτασπρη ανθρώπινη οδοντοστοιχία. Το άλογο αυτό θα το έχω κλέψει από κόμικ συναρπαστικό, δημιουργία συγγενικού προσώπου. Θα το ονομάσω Ίκαρο και θα κόψω μια ασημιά τούφα του που θα πλέξω στον καρπό μου. Θα είμαι μια κοινή καβαλάρισσα ενός μοναδικού αλόγου. Εμένα θα με λένε Ίρινα αλλά ο Ίκαρος θα με φωνάζει Πρρρ, όπως και όλους τους παρελθόντες ιππείς του. Σαν ανέβω πάνω στον Ίκαρο, θα δω τον κόσμο από ψηλά πολύ ψηλά και θα ζαλιστώ. Κι όπως θα μπαίνω σε ασυνάρτητη μουτζουρωμένη καμπυλωτά κίνηση, εκείνος θα με ισορροπήσει με αντιρροπιστικούς μηχανισμούς. Και τι όμορφη που θα' ναι η αίσθηση επαναφοράς μου στον κάθετο άξονα. Εγώ τότε θα τον ευχαριστήσω με ένα ταπ-ταπ στα πλευρά και θα ψιθυρίσω στα περήφανα αυτιά του Πέτα. Με γοργό βηματισμό θα κατευθυνθούμε προς το κτήμα απογείωσης. Ένα κτήμα με μικρούς και μεγάλους ήλιους, φυτεμένους σε κανόνα τρεις προς έναν. Κάθε ήλιος κι ένα ηλιακό σύστημα κι όλο το κτήμα ένας γαλαξίας. Θα σταθούμε κάπου εκεί. Όσοι θα μας παρατηρούν από πίσω, θα απορούν πως δυο μαύρα αλογίσια πόδια στηρίζουν έναν λευκό γυναικείο κορμό με ελαφρά σκολίωση προς τα αριστερά, σχηματίζοντας ένα μυθικό πλάσμα. Ζηλευτό πλάσμα. Με μια ασημιά αλογοουρά χαμηλά στη μέση του και μια ξανθιά προσομοίωση αλογοουράς ψηλά στο κεφάλι. Θα αρπάξω δυο υδάτινα φτερά, θερμοανθεκτικά γεννήματα της λίμνης του κτήματος και με απόλυτο συντονισμό κινήσεων θα τρέξουμε κατά μήκος της γαλακτικής οδού. Αγγίζοντας την ιδανική επιτάχυνση, θα χρειαστεί ένας τελευταίος καλπασμός κι ένα ύστερο φτερούγισμα για να βρεθούμε μετέωροι και ευτυχείς. Θα απογειωθούμε με ευκολία που όμοιά της δεν θα' χει βιώσει ξανά κανένα ιπτάμενο. Και δε θα προσγειωθούμε. Δε θα προσγειωθούμε αόριστα ποτέ και απέραντα πουθενά.

Θαρρώ πως τον άκουσα να με αποκαλεί Ίρινα.

Μου φτάνει που παίζω τέτρις.

Ψέμα είναι. Όλο κάτι λείπει στο παιδί. Πεινάει. Τρώει λαίμαργα μια τηγανίτα πασπαλισμένη με άχνη ζάχαρη, μα δε χορταίνει. Είναι για τα πανηγύρια. Τρώει λαίμαργα μια αγκαλιά γαρνιρισμένη με πουλόβερ που τσιμπάει, μα δεν του φτάνει. Πολυακόρεστο. Κι όλο ζητά. Τρώει λαίμαργα μια τούμπα με συνοδές αμυχές, μα ήδη περιμένει την επόμενη. Απαιτεί σιωπηλά. Ξέρει από γαλιφιές αλλά απογοητεύεται που τις επιστρατεύει. Αχρείαστες να' ναι. Τρώει λαίμαργα τα νύχια του με παρανυχίδες μαζί, μα προς ανακούφισή του πάντα βγαίνουν καινούρια προς κατανάλωση. Ανεξάντλητη παραγωγή. Σκέτος πειρασμός. Τρώει λαίμαργα ξύλο απελέκητο παρέα με άνθρωπο αγράμματο, μα δε μπουκώνει. Μόνο χαζεύει ολοένα και περισσότερο.

Δώστε του μικρού κατιτίς παραπάνω να φάει. Κρίμα είναι.

Να έβρεχε τουλάχιστον να ερμήνευε το ποίημά της πειστικότερα..

Πάει στο πιάνο και πατάει το λευκό σι, επαναλαμβανόμενα, με αργό ρυθμό. Απαλά, ίσα ίσα να νιώσει το συρτό ήχο για να του απαντήσει..

Πολύ με ζάλισες απόψε μ' αυτή σου τη μεροληψία,

όλο (ε)σι (ε)σι (ε)σι, σαν όλα τ' άλλα να' ναι αμελητέα. 

Και τότε το δάχτυλό της περνά στο μαύρο σι, προκειμένου να σπάσει τη μονοτονία για την οποία κατηγορήθηκε και να επιφέρει μια ύφεση της έντασής της. Δεν τα κατάφερε.